این دستورالعمل، مدیریت پسماند را از سطح اقدامات انتهایی دفع و بی‌خطرسازی، به سطح راهبردیِ طراحی فرآیند، کاهش در مبدأ، بازتولید، بازیافت و ارتقای فناوری ارتقا می‌دهد. در این رویکرد، پسماند نه‌تنها یک موضوع زیست‌محیطی، بلکه متغیری مؤثر در بهره‌وری تولید، ساختار هزینه و امکان بهره‌مندی از مشوق‌های قانونی تلقی می‌شود.

 همانطور که  صندوق ملی محیط زیست در نظر دارد در راستای اجرای برنامه ملی راهبردی مدیریت پسماندهای کشور و به منظور حمایت و توسعه صنایع بازیافت با هدف کاهش آلودگی محیط زیست، نسبت به اعطای تسهیلات مالی به صنایع بازیافت پسماندهای صنعتی و معدنی با اولویت صنایع مستقر در شهرک­های بازیافت و دارای فناوری­های نوین دوستدار محیط زیست اقدام نماید.

بنابراین امروزه پرسش اصلی از چگونگی دفع پسماند به چگونگی طراحی سیستم مدیریت پسماند تغییر یافته است.این پرسشی است که پاسخ صحیح به آن می تواند صنایع را در جهت افزایش بهره وری تولید و بهره مندی از تسهیلات قانونی هدایت کند.

مطابق چارچوب رسمی دستورالعمل ۱۴۰۲، مدیریت پسماند صنعتی بر سه پایه استوار است:

در این نگاه، پسماند صرفاً خروجی ناخواسته نیست؛ بلکه بخشی از چرخه ارزش است که اگر به‌درستی تحلیل و مهندسی شود، می‌تواند:

اما تحقق این اهداف، نیازمند طراحی «سیستم» است؛ نه اجرای اقدامات پراکنده.

تجربه اجرایی در این حوزه نشان می‌دهد که بهره‌مندی از ظرفیت‌های پیش‌بینی‌شده در ماده ۹، مستلزم رعایت مجموعه‌ای از الزامات هم‌زمان است، از جمله :

در غیاب این انسجام، احتمال رد طرح، عدم پذیرش هزینه‌ها به‌عنوان R&D یا تعویق در تخصیص منابع وجود خواهد داشت.نقطه ای که مدیریت یکپارچه در آن معنا پیدا می کند و جایی که مهندسی فرآیند، الزامات قانونی و مدل مالی پروژه می بایست هم‌راستا شوند.